Rok

Wczoraj minął rok od śmierci Ryszarda.
Nie zapomnieliśmy. Jego koci duch jest cały czas z nami, mruczy nad ranem, gdy turlamy się w pościeli na granicy snu i jawy, wygniata gniazdka wśród ogrodowych roślin sąsiadów, podbiega do samochodu, gdy wracamy z podróży, niewidoczny, pachnący wiatrem, przykryty peleryną-niewidką. Powiem Wam od siebie, że już wiem, że nasz dom potrzebuje jeszcze jednego kota oprócz kota niewidzialnego. Najłatwiej byłoby, gdyby ten kot widzialny zapukał do drzwi tak samo, jak to zrobił kiedyś Ryszard, ale może to nie jest ta droga, może tak zdarza się tylko raz, albo bardzo rzadko, więc trzeba wymyślić inny sposób. 

Zostawiam Wam zdjęcie Ryszarda zrobione pewnego sztormowego grudnia, trzy lata temu. Czy jesteście kotami czy ludźmi, bądźcie z życia tak zadowoleni, jak Rysio na tym zdjęciu.

Wasza Świechna.

A ja nie potrafię strząsnąć z siebie obrazu umierającego Rysia. W drodze do lekarza nie dopuszczałem do siebie myśli, że umiera, zapętliłem się w przekonaniu, że dla jego zdrowia, muszę go utrzymać na twardym siedzeniu. Z powodu mej niewiedzy nie dostał jedynej rzeczy, którą mógł wtedy dostać - komfortu podczas odchodzenia. Źle mi z tym i źle mi, gdy uświadamiam sobie, że Ryszard, który tak kochał życie i potrafił się nim tak wspaniale cieszyć i dzielić się z nami tą radością, już nigdy nie będzie mieć szans, by to powtórzyć. To był kochany kot i mam nadzieję, że dobrze mu było z nami.

Wasz Woland.