Wizyta u weterynarza

Bardzo nie lubię. Od razu wiedziałem co się święci, gdy Madka przyniosła ze schowka taką moją specjalną budkę. Jak jest się chorym, to mogą Was włożyć do takiej budki i wtedy się jedzie. Ja oczywiście zawsze protestuję, bo to nic dobrego. Nie wiem po co pojechałem, zawracanie tylko głowy. Pamiętam, raz byłem taki słaby, że nawet nie miauem siły miaukać, no ale to co innego, wtedy to nawet zostałem w tym miejscu na noc i myślałem, że już do domu nie wrócę, bo to strasznie daleko, a mi tak się chciało spać. A teraz to nie wiem, trochę mnie uszy swędzą i mama sobie wymyśliła, że coś na szyi rozdrapuję. Nie wiem, tam nie widzę, poza tym, jak mam nie rozdrapywać, jak to swędzi? Pojechaliśmy z jedną miłą sąsiadką, mamą takich głupich, grubych kotów. I tam była taka pani, i ona mnie wypuściła z budki. Oczywiście, powiedziałem jej zaraz co o tym jej dotykaniu bez zapytania się i oglądaniu myślę. Udało jej się mnie uszczypnąć, ale nie trwało to długo. Szybko wsadziła mnie z powrotem do budki i bardzo dobrze. Jeszcze pomazała mi czymś na szyi, ale tak bez sensu, bo nie mogę tam dostać, żeby polizać. Czyli widzicie, z tego jeżdżenia do lekarza tylko kłopot wynika.

A to już ja po tym całym nieszczęściu i po zjedzeniu pasztecika, na spacerze z Madką:

Sami powiedzcie, czy ją wyglądam na chorego?

Wasz Ryszard.