Praca nauczyciela jest trudna i męcząca

Wiecie, że są ludzie, którzy nie mają w domu kota? Zdarzają się takie rzeczy. Właśnie jeszcze przedwczoraj miauem w domu gościa, którego uczyłem jak się zachowywać. Nie macie pojęcia, jak trudno jest nauczyć kogoś mieszkania z kotem. Naprawdę. Trzeba pokazywać wszystko bardzo wyraźnie, bo przecież taki człowiek języka kociego nie zna, ani zwyczajów też. Więc wyobraźcie sobie, że np. nowa ciocia (a właściwie chyba babcia, bo rodzice mówili do niej "mamo") dawała mi ⅓ pasztecika, a resztę chowała do lodówki. Bardzo dziwne, nie? Przecież taki pasztecik to już do niczego się nie nadaje, ziębi w nos i w ogóle. Miauem łapy pełne roboty w ciągu tej wizyty, Ojciec trochę pomagał, tłumaczył, ale sami wiecie jak to jest, kiedy przychodzi do praktyki, to kot musi wszystko zrobić sam. Tak się wymęczyłem przez te kilka dni, że w poniedziałek (tak, nie mylę się, to był poniedziałek) spałem w mojej budce w ogrodzie, żeby sobie już uszu nie zawracać. 

Ja, wiecie, nic przeciwko babci nie mam, nawet się cieszę, że mogłem jej pokazać kocie dziedzictwo kulturowe, ale jednak praca nauczyciela jest bardzo męcząca. Babcia wczoraj rano pojechała, ciekawy jestem co z tych moich nauk zapamięta. No i czy inne wnuki (u wujków są podobno dwa, jeden biały, a drugi trochę nie) zauważą różnicę w babcinym obyciu z kotami. To tyle, z tego co u mnie. Jeśli miauliście podobne doświadczenia, napiszcie jak to było.

Wasz Ryszard.