Przypadki smutne i zatrważające

Pisałem Wam kiedyś, że przez mój ogród przechodzi taki wielki pies, głuchy jak pień. Rablador. No i on już nie przechodził od jakiegoś czasu, nawet się nad tym zastanawiałem i obsikałem krzaczki w tym miejscu, gdzie zawsze się pakował, żeby mu powiedzieć, co o tym jego łażeniu przez mój teren myślę. Wczoraj, jak rodzice wrócili po południu, poszliśmy razem porozmawiać z sąsiadką. I wiecie co? Rablador nie żyje. Nie wiadomo dokładnie dlaczego. Był prawie ślepy, ale to nie jest żaden powód, bo nie był aż taki głupi jak na psa, i nie łaził bez sensu po ruchliwej drodze. Niefajnie mi trochę, jak sobie przypomnę, że go nie lubiłem. Tym bardziej, że ten mały, brudny żebrak, który mu towarzyszył też od pewnego czasu u nas nie bywa. Ostatnio było ciepło, krzaki już wysokie to się chowam i leżakuję, i nawet mógłby wyskoczyć z nich na kogoś, tak dla zabawy (najlepiej na znajomego, bo wiecie), ale nie ma na kogo. 

A jeszcze druga historia od sąsiadki jest taka, że ktoś powyciągał małe ptaszki z gniazda schowanego w wentylacji. I to nie byłem ja, ani żaden inny kot! Wyobraźcie sobie, że to zrobiły ptaki, nie wiadomo dokładnie które, ale przynajmniej nie jest na mnie. Ja to bym od razu te ptaszki zjadł, a tak to się zmarnowało i jeszcze sąsiadka się zdenerwowała, bo nikt nie posprzątał, a one leżały tu i tam i jeszcze gdzie indziej, i się sąsiadce od tego w oczach troiło. Ciekawe co będzie dalej z tą miejscówką, bo tam już wczesną wiosną jedne ptaszki wyfrunęły, a teraz takie nieszczęście i marnacja jedzenia. Ja to osobiście jestem przeciw. A Wy co o tym myślicie? Trzymajcie się ciepło do kolejnego miaukania.

Wasz Ryszard.