Dużo pracy

Dobry wieczór, jak tam u Was? Po kociemu?

Byłem po powrocie rodziców bardzo zajęty, bo jednak zawsze z rana trzeba zjeść, i się przejść, i zjeść, i trochę pospać w łóżku, żeby rodzice się cieszyli, że jestem grzeczny. Powiem Wam, że czasami Madka jest zupełnie nieodpowiedzialna. Np. kilka dni temu rano leżeliśmy sobie razem w łóżku i nagle w okno wpadł ptaszek. Ja oczywiście natychmiast skoczyłem, tak jak leżałem, i złapałem tego ptaszka. I wiecie co się stało? Madka skoczyła, też tak jak leżała, złapała mnie, i ja się przestraszyłem, i ptaszek mi uciekł. No wyobrażacie sobie? Ja też nie! Staram się jak mogę i dni jakoś mijają, chociaż trudno wszystko ogarnąć. Też macie taki kocyk? Jak macie, to napiszcie. 

A wczoraj pomagałem rodzicom w zbudowaniu tego czegoś: 

Nie bardzo wiem, co to jest, na razie w środku jest pusto, bo sprawdziłem dwa razy, a potem Ojciec to zamknął i nikogo tam nie ma (my, koty, wiemy takie rzeczy). Teraz to coś jest zamknięte cały czas, mam nadzieję, że nie sprowadzą się do tego szczury z osiedla, bo byłaby chryja i łapy pełne dodatkowej roboty. Zresztą borsuki albo lisy też mogłyby się w tym zmieścić. Brrrr! Jakby króliki chciały zamieszkać to bardziej. Króliki są śmieszne. Albo jeże, one są spoko, do jeży to w ogóle nic nie mam. Jak widzicie to Coś jest duże, więc dużo jeży mogłoby zamieszkać, cztery, albo nawet ... czternaście. 

A na tym zdjęciu już idę, bo mam jeszcze jedną ważną rzecz do zrobienia:

Nie pamiętam, co to była za ważna rzecz, więc Wam nie napiszę. Za to napiszę Wam, że potem rodzice zjedli obiad i po południu poszli do łóżka. Ja sobie wcześniej zająłem miejsce, a oni nie zgadniecie co zrobili! Wepchnęli się na trzeciego i tak się kręcili, że aż się obraziłem i poszłem na długi spacer. Naprawdę, czasami nie jest z nimi tak lekko jak to wygląda na zdjęciach. Wróciłem dopiero na kolację (żebyście się nie martwili, że poszłem spać głodny). 

To już dzisiaj wieczorem, pracujemy z Ojcem przy wyrywaniu z ziemi niepotrzebnych rzeczy:

Ojciec wyrywa, a ja się przyglądam czy nie idzie jakiś pies. I muszę się Wam przyznać, że wykrakałem. Przed dom przyszedł taki mały brudas, podszedł do Ojca i go powąchał! Rodzice się śmieją, że to mój braciszek. A to wcale nie jest prawda! To, że ma takie same kolory futra wcale się nie liczy. Poza tym on się nie myje, no i .... yhhh ... po prostu nie mam siły im tłumaczyć, że nie chcę, żeby on do nas przyłaził. Ja w ogóle nie mam z nim nic wspólnego, a stare chrupki wolę dać szpakom! No ale jak rodzice go karmią, to nie mogę mu robić krzywdy (kiedyś go pogoniłem, bardzo dawno temu, szybko uciekał, ale teraz przy jedzeniu po prostu nie wypada). No i tak to jest. Wieczory nadal są zimne. Trzymajcie się, do następnego pisania.

Wasz Ryszard.